คริส มีอะไรเหรอ
ฉันรักคุณมากนะ
ไม่รักฉันแล้วเหรอ
ผมกำลังก้าวหน้า..ผมรู้
แต่เมียผม
ผมชวนเธอมาที่นี่ไม่ได้
ทุกอย่างทำให้เธอแปรปรวน
อาจเป็นเสียงโทรศัพท์
หรืออะไรในข่าว ทางออนไลน์
บางครั้งเห็นแค่เสื้อยืดที่แขวนไว้ ตอนไปช้อปปิ้ง
ก็ทำให้เธอกลับคืนสภาพเดิม
ความก้าวหน้าของผมหมดไปด้วย
ผมถอยหลังไปกับเธอด้วย
ส่วนฉันรู้สึกตรงกันข้าม
ฉันดูทีวี, อินเตอร์เน็ต, เสื้อยืด
แต่กลับไม่รู้สึกอะไร
ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่า มันมีความเป็นตัวตนน้อยลง
ฉันหมายถึงว่า
ป่านนี้ฉันน่าจะรู้สึกอะไรบ้างแล้ว คุณว่ามั้ย
ลินดา นี่คริส เคลวิน ผมโทรกลับมาหา
สัปดาห์นี้ผมว่างสองช่วง
7 โมงเช้า อังคาร
หรือ 18.15 น. วันพฤหัสบดี
สะดวกเมื่อไหร่กรุณาฝากข้อความไว้
ขอบคุณ
ผมรู้ว่าไม่จริง
เพราะผมรู้จักคุณดี ผมรู้ว่าไม่จริง
ผมก็ดีใจ
แล้วค่อยคุยต่อวันพุธ
ให้ช่วยอะไรครับ
เราต้องการติดต่อ ดร.คริส เคลวิน
คุณคงประหลาดใจ
ที่ได้รับการติดต่อแบบนี้
ต้องขอโทษด้วย
แต่คุณเป็นคนเดียว...
ที่ผมไว้ใจได้
ในสถานการณ์แบบนี้
ผมอยากให้ช่วย
อยากให้คุณมาโซลาริส
ผมไม่รู้จะอธิบายเหตุการณ์ ที่เกิดขึ้นอย่างไร
พวกเราเองก็ยังสรุปไม่ได้ ว่าเกิดอะไรขึ้น
หรือจะทำยังไง
ทางออกที่น่าเป็นไปได้ที่สุด
คือเดินทางกลับ
แต่ไม่มีใครอยากกลับ
คุณถึงได้รับการร้องขอพิลึกพิลั่นแบบนี้
ผม...
ผมบอกลูกเรือว่าประสบการณ์ของคุณ
ทำให้คุณเหมาะมากกับงานนี้
อย่าห่วง ผมไม่ได้บอกในรายละเอียด
แต่มันจริง
นั่นล่ะ
ก็หวังว่าคุณจะมาโซลาริส
คุณจำเป็นต้องมา
มาถึงแล้วจะเข้าใจ
ผมก็อยากจะพูด ให้ละเอียดกว่านี้ แต่...
คุณก็รู้
กลัวใครจะดักฟัง
การติดต่อมาของ ดร.จิแบเรี่ยน
ทำให้ทาง ดีบีเอ. กังวลมาก
ทำไมไม่ส่ง หน่วยรักษาความปลอดภัยขึ้นไป
ส่งแล้ว
แต่ขาดการติดต่อ เมื่อพวกเขาเข้าใกล้โซลาริส
พวกนั้นยังไม่กลับมา
บนสถานีน่าจะ มีระบบสมองกลที่ควบคุมได้
พวกนั้นปิดระบบ
ทางบริษัทก็ไม่อยากดึงพลเรือน เข้ามาเกี่ยวข้อง แต่...
นี่เป็นสถานการณ์ฉุกเฉินจริง ๆ
ต้องมีการเตรียมการอีกมาก แต่คงไม่เป็นปัญหาสำหรับคุณ
การเดินทางเป็นระบบอัตโนมัติ
คุณจะอยู่หลับเกือบตลอดการเดินทาง
เรามั่นใจหากคุณขึ้นยานได้
คงพาพวกเขาเดินทางกลับ ได้อย่างปลอดภัย
ทุกคนต้องการเช่นนั้นเหรอครับ
แน่นอน
"จิแบเรี่ยน"
นี่มีความเป็นไปได้
หยุด ย้อนกลับ
สโนว์
เคลวิน ใช่มั้ย
ใช่
เคลวิน ใช่แล้ว
ขอโทษด้วยเคลวิน
ผมจำชื่อคนไม่เก่ง
เข้ามาก่อนมั้ย
ไม่เป็นไร
เลือดตรงหน้าห้องทดลอง เป็นของใคร
ใช่...เลือด
มันของใคร
คูทอน
หน่วยรักษาความปลอดภัยมา เเละเขาหนี
เลยถูกยิง
เกิดอะไรขึ้นกับจิแบเรี่ยน
ฆ่าตัวตาย
ใครพบศพ
ผมพบ
เกิดอะไรกับรีส
เราไม่รู้ เพราะเขา...
- หายตัวไป - หายตัวไปเหรอ
หายตัวไปได้ยังไง
นั่นน่ะสิ
ไม่รู้ รู้แต่ว่าเขาอยู่บนยาน
รู้เท่านั้น
ดร.กอร์ดอนล่ะ
ดร.กอร์ดอน เธอ...
อยู่ในห้อง
เธอไม่ให้คุณเข้าไปในห้องหรอก
บอกได้มั้ยเกิดอะไรขึ้นที่นี่
ผมบอกได้ แต่...
ไม่รู้มันจะเป็นประโยชน์ต่อคุณมั้ย
ผมแค่อยากคุยด้วย
ต้องสัญญาก่อนว่าจะไม่บุกเข้ามา
ตกลง
เกิดอะไรขึ้นกับจิแบเรี่ยน
ยังไม่ได้คุยกับสโนว์เหรอ
ผมอยากฟังคุณจะว่ายังไง
มันไม่ต่างกันหรอก
เขาฆ่าตัวตาย
ทำไมคุณไม่กลับบ้าน
เกิดอะไรขึ้นที่นี่
คุณเจออะไร
แล้วคุณเป็นตัวแทนของใคร
ผมเป็นชุดสุดท้ายที่จะมาช่วยเหลือ
ก่อนพวกเขาจะทิ้งยานลำนี้ และทุกคนในยาน
หากคุณยังไม่เจอเอง
ก็ไม่มีประโยชน์ที่จะพูดถึงมัน
มีใครอีกบ้าง
ผมเห็นเด็ก
ลูกชายจิแบเรี่ยน
- ไมเคิล - เป็นไปได้ยังไง
นั่นแหละสาเหตุที่คุณต้องมาที่นี่
ผมต้องการสัมภาษณ์คุณและกอร์ดอน
ช่วยพูดกับเธอให้หน่อย
ก็ได้
คุณต้องนอนมากแค่ไหน เคลวิน
- มากแค่ไหน - ใช่
- คุณอยู่โดยไม่นอนได้นานเท่าไหร่ - ไม่แน่
เมื่อคุณเข้านอน
ผมแนะนำให้ล็อคประตูจะอุ่นใจกว่า
ฉันทำโครงการนี้ตั้งแต่เป็นของนาซ่า ก่อนขายให้กับ ดีบีเอ.
ฉันจบทางฟิสิกส์
ถูกส่งมาประเมินศักยภาพ
ทางเศรษฐกิจของโซลาริส
ว่ามันจะเป็นสินทรัพย์ทางการค้า หรือเป็นแหล่งพลังงานได้มั้ย
ตอนเกิดเหตุการณ์ ฉันกำลังรวบรวมข้อมูลอยู่
คุณได้ตรวจสอบอาหาร อากาศและน้ำบนยานมั้ย
เช็ค 50 ครั้งแล้ว ไม่มีร่องรอยของสิ่งแปลกปลอม
หรือสารที่ส่งผลต่อสภาพจิต
แล้วคุณเป็นยังไงบ้าง
หดหู่
มีความหวาดระแวงสูง
และมักนอนไม่หลับ
กลัวการอยู่ในที่ชุมชน, พฤติกรรมเปลี่ยนแปลง
ช็อค, เหนื่อยอ่อน ไม่ยอมรับความจริง
- ดูจากสถานการณ์แล้วก็ไม่แปลก - ฉันรู้
จะบอกอะไรได้บ้าง ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่
อยากให้มันจบซะที
ฉันอยากจะหยุดมัน
หากหยุดมันได้ก็หมายความว่า
ฉันฉลาดกว่ามัน
คุณกลับบ้านได้นะ
หันหลังให้กับทุกสิ่งที่นี่
ผมรับประกันได้
ใช่
ผมยอมตายเพื่อให้ได้กลับบ้าน
ยอมตาย
แต่กอร์ดอน
กอร์ดอน ยังไงก็เป็นกอร์ดอน
ดังนั้น
ผมจะลองดูก็แล้วกัน
เราฝึกมาทุกอย่าง
เตรียมพร้อมสำหรับทุกสิ่ง
ความโดดเดี่ยว งานหนัก
ความตาย
เราภูมิใจในตัวเอง
แต่เมื่อคิดดูจริง ๆ
สิ่งนี้มันน่าละอาย
เราไม่ได้ต้องการโลกอื่น
ต้องการเพียงกระจกเงา
ว่าไง
- ลูกเป็นไงบ้าง - ก็ดี
- ทั้งร้องทั้งอึทุก 2 ชั่วโมง - ผมพอเข้าใจ
- จะเดินทางเมื่อไหร่ - เราเจอเลื่อนอีกแล้ว
- ผมไม่ยักรู้ - ยังไม่มีใครรู้หรอก
มีข่าวว่ารัฐบาลกำลังมองหาผู้ซื้อ
เราก็อยากบอกให้คนอื่นรับรู้ ถึงเรื่องที่เกิดขึ้นบนนั้น
บอกได้ ผมเป็นด็อกเตอร์
ด็อกเตอร์ เมื่อเราศึกษาโซลาริส
ที่น่าสนใจคือ...
มันตอบสนอง
เหมือนกับรู้ว่ากำลังถูกเฝ้าดู
มันอธิบายไม่ได้
ฟังผมนะ คริส
- ใจลอยไปไหนเหรอ - ใช่ ผมใจลอย ขอโทษ
สำหรับเธอคนนั้น เธอเชื่อเรย์
อาจจะลีลาซักหน่อยแต่ก็คงคุ้มค่า
เธออาจต้องการจิตแพทย์
เราต้องการกันทุกคน
อย่าให้พลาด
คุณเริ่ม
เริ่มแล้ว
จริงเหรอ
ผมจะพยายามห้ามใจ ไม่ถามเรื่องลูกบิดประตู
- คุณพยายามห้ามใจเสมอเหรอ - ไม่เสมอไป
ลองใช้กลอนสิ
"ความตายจะไม่มีผลอีกต่อไป"
ทอมมัส
ไม่ใช่กลอนที่มีความสุขเท่าไหร่
บนรถไฟ ไม่เห็นคุณมีความสุขเท่าไหร่
ก็ไม่มีไง...
แล้วคืนนี้ล่ะ
มันยังหัวค่ำไป
ให้ตายเถอะ
ผมไม่ได้หลับ
ใช่
คุณมาที่นี่ได้ยังไง
คุณมาได้ยังไง
หมายความว่าไง
คุณคิดว่าคุณอยู่ที่ไหน
คุณคิดว่าตอนนี้อยู่ไหน
อยู่บ้าน
บ้านที่ไหน
บ้านที่ฉันอยู่กับคุณ
แล้วจำเหตุการณ์ ที่เราอยู่ด้วยกันที่อื่นได้บ้างมั้ย
จำที่อื่นได้บ้างมั้ย
อพาร์ทเมนท์ของเรา
บอกลักษณะซิ
มันมืดมาก
ไม่มีภาพวาดบนผนังห้อง
ไม่มีภาพถ่ายเลย
แม้แต่บนตู้เย็น
ซึ่งฉันว่ามันแปลกมาก
จำครั้งแรกที่เราเห็นกันได้มั้ย
บนรถไฟ
คริส
ฉันดีใจมากที่เจอคุณ
ฉันรักคุณมากนะ
ไม่รักฉันอีกแล้วเหรอ
ผมต้องไปเช็คอะไรบางอย่างกับลูกเรือ
อย่า อย่าทิ้งฉันไป
- อย่าทิ้งฉันไป - ทำไม
- ไม่รู้เหมือนกัน
ฉันไม่รู้
ไม่เป็นไร
คุณนั่งตรงนั้นทำไม
ให้ฉันนั่งด้วยได้มั้ย
มันคืออะไร
ใช่ มันคืออะไร
ผมก็ยังพยายามค้นหาอยู่
ผู้มาเยือนของคุณล่ะ
ผมไม่รู้ มันหายไป
- ของคุณเป็นใคร - น้องชายผม
เธอเป็นใคร
ภรรยาผม
ตายแล้ว
เธอชื่ออะไร
เธอกลับมา
คุณอยากให้เธอกลับมามั้ย
- ไม่จริงหรอก - จริงสิ
ไม่จริงหรอก
- มันไร้สาระ - ลองดูสิ
ส่งไปให้สำนักพิมพ์สักแห่งตีพิมพ์
มันไม่แสดงอะไร นอกจากกำไร
ความคิดคนอื่น ไม่มีความหมายเท่าของคุณใช่มั้ย
- ใช่ - นั่นมันบ้า
- นี่สิบ้า - ผมชอบนะ
ช่วยเน้นสีแดงในดวงตาผม
ให้พ่อคุณดูรึยัง
- ให้แล้ว - แล้วไง
- เขาก็ชอบนะ - แล้วเขาว่าไง
เขาบอกว่าเขาชอบ
ก็ถือว่าเยี่ยม
เพราะเขาไม่เคยชมอะไรง่าย ๆ
ทำให้คิดว่ายังไง
เราคุยกันเรื่องอื่นได้มั้ย
จะแต่งงานกันเมื่อไหร่
ทุกครั้งที่พูดถึงคุณทำเป็นเรื่องตลก
ฉันรู้และฉันขอโทษ
แต่มัน...
มันยากสำหรับฉัน
มีอะไรที่ผมทำไม่ครบเหรอ
เปล่า นั่นไม่ใช่ประเด็นเลย
ถ้าคุณเลื่อนเวลามันออกไปเรื่อย ๆ
อีก 15 หรือ 20 ปี ผมอาจเลิกขอคุณแต่งงาน
นานขนาดนั้นเหรอ
นอกจากกลอนที่คุณบอกฉัน ในคืนที่เราเจอกัน
คืนที่คุณจีบผมด้วยสายตา
ฉันไม่คิดว่าอย่างนั้น
คุณยังชอบบทไหนอีกบ้าง
บทกลอนที่ผมชอบเหรอ
ไหนขอนึกก่อน
อันนี้เป็นที่รู้จักกันดี
เริ่มต้นด้วย
"แดร์วอสอะยังแมน ฟรอมแมนทักเก็ต"
นึกแล้วเชียว
ฉันไม่แต่งงานกับคุณหรอก
คุณต้องแต่งแน่
เราต้องเชิญคนอื่นด้วยเหรอ
น่าจะมีพยาน
ไม่งั้นคงไม่มีใครเชื่อ
สมัยเด็ก
ฉันมีเพื่อนในจินตนาการชื่อมิคเชลลี่
เขาอยู่ใต้วอลเปเปอร์ตรงมุมห้อง
ฉันจะไปเยี่ยมเขา และเราเป็นเพื่อนกันมานานมาก
คุณคงเข้าใจ แล้วก็...
เราเป็นเหมือนพี่น้องกัน
มักทะเลาะกันเสมอ
สิ่งที่เกิดขึ้นตามมา ในช่วง 2-3 ปี
คือแม่หยุดสื่อสารกับฉัน
เธอเพียงสื่อสารกับฉัน
ในฐานะเป็นมิคเชลลี่
เขียนจดหมายถึงฉัน
เราไม่ได้พูดคุยกันเลย
ฉันยอมรับมันบ้ามาก
และมันเป็นวัยเด็ก ที่แปลกซักหน่อย
คุณเลือกชายถูกแล้ว
ฉันรู้ ซึ่งมันวิเศษมาก
เพราะว่า...
เรย์
ฉันเอง
ฉันจำแผลนี้ไม่ได้
มันเกิดขึ้นตอนไหน
ก่อนจะเดินทางมาที่นี่
- ฉันอยู่ด้วยมั้ย - ไม่
ความจริงฉันจำอะไรไม่ได้เลย
จำได้แต่คุณ
ฉันป่วยเหรอ
ทำนองนั้น
และเราต้องพรากจากกัน
- ใช่ - นานเท่าไหร่
2-3 ปี
- คุณอยู่ลำพังเหรอ - ใช่
แล้วมันลำบากมั้ย
ก็ยังง่ายกว่าอยู่กับคนอื่น
คุณคิดถึงฉันบ้างมั้ย
คิดถึง
ข้างนอกนั่นมันอะไร
โซลาริส
โอ พระเจ้า ใช่
ฉันจำไม่ได้ว่ามาที่นี่ได้อย่างไร
มากับคุณเหรอ
ผมไม่รู้คุณมายังไง
หมายความว่าไง
ตื่นขึ้นมาผมก็เจอคุณ
- งั้นเมื่อวานนี้ฉันก็ยังไม่ได้มา - ยัง
คุณต้องแต่งตัว
เดี๋ยวคืนนี้จะมีคนสงสัย
หากคุณไม่ไป
จะมีคนสงสัย
ผมพอจะทนเรื่องอารมณ์แปรปรวนได้
เปลี่ยนงานทุก 3 เดือน
แต่ที่ทนไม่ได้ คือที่คุณพยายามหลบผม
คุณทำทำไม
คุณอยากมามั้ย
ผมอยากให้ช่วย ผมทำไม่ได้
ผมทำอย่างนี้คนเดียวต่อไปไม่ได้
เรื่องเกี่ยวกับพระเจ้าทั้งหมด มนุษย์คิดขึ้นมาทั้งนั้น
แม้แต่ขอบเขตที่เราสร้างขึ้นมา
มันก็คือขอบเขตของมนุษย์ ในรูปแบบ
ฉันพูดถึงระดับความคิดที่สูงกว่านั้น
ไม่ คุณกำลังพูดถึงผู้ชายเคราสีขาว
และพูดถึงลักษณะความเป็นมนุษย์ ที่ไม่ใช่มนุษย์
หากให้เวลาและให้ข้อมูลทุกอย่าง เกี่ยวกับจักรวาล
ความเป็นตัวตนของเรา
คงไม่ได้ลึกลับไปกว่า ไอ้ของอย่างต้นไม้ ฉลาม
เราเป็นเพียงแค่ความเป็นไปได้ ทางคณิตศาสตร์
แล้วจะอธิบายยังไง ที่โลกมีสิ่งมีชีวิตเป็นล้าน
แต่เราเท่านั้นที่ตระหนักถึง การเกิดแก่เจ็บตาย
อธิบายไม่ได้
- แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า - นั่นน่ะสิ
- ศาสนาอาจให้ความรู้กับเรา - หมายความว่าไงนะ
ขอตัวค่ะ
มีโรงเรียนจิตบำบัดเชิงวิเคราะห์รึยัง
ยังไม่มี
เห็นมั้ย เขามีอารมณ์ขัน
หายไปไหนมา
ไปอยู่ให้ห่างไกลจากคนพวกนั้น
แต่นั่นเพื่อนผม
ใช่
คริส ฉันอยากคุยด้วย
เป็นอะไร
ฉันไม่เข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้น
ต่อให้เข้าใจ ก็ไม่คิดว่าจะรับมือมันได้
หมายความว่าไง
หมายถึง...
ฉันไม่ใช่อดีตซึ่งฉันจำได้
และไม่แน่ใจว่าฉันคืออะไร
ฉันแค่จำความได้ แต่...
ไม่คิดว่าได้อยู่ในเหตุการณ์นั้น
ไม่ได้มีประสบการณ์ในสิ่งเหล่านั้น
ทั้งที่ฉัน...
ทั้งที่ฉันพยายามทำความเข้าใจกับมัน
และมีความรู้สึกแปลก ๆ ผุดกลับเข้ามาในหัวฉัน
ซึ่งฉันไม่รู้ว่ามันมาจากไหน
ฉันกลัว
ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
- คุณคิดว่าเกิดอะไรขึ้น - คุณต้องพักผ่อน
- คุณไม่เข้าใจ
เพราะฉันไม่คิดว่าจะทนมันได้
เพราะไม่เข้าใจว่า มันเกิดอะไรขึ้น ตอนนี้
ฉันจำสิ่งนี้ได้ ฉันมีความทรงจำเรื่องมัน
แต่จำไม่ได้ว่าเคยเห็นมัน
จำไม่ได้ว่าอยู่ในเหตุการณ์ร่วมกับมัน
มันเป็นเพราะความเหนื่อยอ่อน
ซึ่งเกิดจากความเครียด
เพราะความเหนื่อยอ่อน
คุณถึงต้องกินยานี้
คุณจะไม่เป็นไร ผมจะคุยกับกอร์ดอน และสโนว์
เราจะเดินทางกลับโลก
คุณจะไม่เป็นไร
เดี๋ยวผมมานะ
- อยู่ตรงนี้ไม่เป็นไรนะ - ค่ะ
ประตูล็อคจากด้านใน
ในนี้ปลอดภัย
แน่นะว่าคุณจะไม่เป็นไร
คุณถามตั้งหลายครั้งแล้ว
ค่ะ ฉันไม่เป็นไร
รอนี่
ผมก็ห่วงมากเรื่องหมอนี่
แต่เมื่อคุณมา ผมยิ่งห่วงคุณ
โดยเฉพาะหลังจากที่คุณ...
กำจัดคนแรกไป
ความจริงคุณก็สมควรกลัวอย่างที่กลัว
เธอจะต้องไม่รู้เรื่องนั้น เข้าใจมั้ย
ไม่
ไม่รู้เธอท้องรึเปล่า
คุณจะไปไหน
ผมอยู่ตรงนี้ไม่ได้
- อะไร - คุณควรบอกผม
บอกไปมันก็ไม่แตกต่าง
งั้นเหรอ
คริส ฉันจำเป็น
ฉันจำเป็น คุณเองก็รู้
ไม่นึกว่าคุณจะมีปฏิกิริยาอย่างนี้ ฟังนะ
ฟังฉันนะ
ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคุณต้องการ
ทำไมผมถึงต้องการลูก
ทำไมจะต้องต้องการ สิ่งที่ให้ชีวิตชีวาแก่บ้านนี้
- ไม่คริส - หยุด ๆ
หยุดเถอะ
คริส คุณไม่เข้าใจ
ฟังฉันก่อน
ฉันไม่รู้คุณมีความรู้สึกแบบนี้
ไม่มีคุณ ฉันคงอยู่ไม่ได้
งั้นก็อยู่ไม่ได้ อยู่ไม่ได้
ปล่อยผมนะ
ไม่
คุณอยากเปลี่ยนใจกอร์ดอน ถ้ากอร์ดอน...
กับภรรยาคุณ ภรรยาคนดีของคุณ
ภรรยาคุณดี จริงมั้ย แน่นอน ภรรยาของคุณดี
รวมพวกเขาด้วยกัน เพราะผมคิดว่า
ผู้หญิง จริงมั้ย
คือตอนนี้เรามีผู้หญิง และผู้หญิง
ถ้าเรานำผู้หญิงมาร่วมทีมกัน
ก็คงรู้จะเกิดอะไรขึ้น
มันจะเกิดสิ่งที่ยากอธิบายมากมาย
แต่เป็นเรื่องดี
สิ่งที่ยากจะเข้าใจแต่เป็นสิ่งดี ทำให้เรื่องคลี่คลาย
นั่นเป็นแผนผม
คุณคิดยังไงกับแผนของผม
คงต้องขอคิดดูก่อน
"ความตายจะไม่มีผลอีกต่อไป"
คนตายเปลือยเปล่า
มนุษย์, ลม และดวงจันทร์ทางทิศตะวันตก
เมื่อเนื้อหนังหลุดจากกระดูก และกระดูกถูกย่อยสลาย
ที่ศอกและเท้าน่าจะมีดวงดาว
ต่อให้บ้าก็จะกลับมาดี
ถึงจมทะเลก็จะลอยขึ้นมา
คนรักกันจากไปแต่ความรักนั้นยังอยู่
"ความตายจะไม่มีผลอีกต่อไป"
คุณพบศพฉัน
ผมกลับไปหาคุณ
กลับไปวันนั้น
ผมขอโทษ
เลิกพูดอ้อมค้อม
ผู้มาเยือนเกิดจาก อนุภาคเล็กกว่าอะตอมรึเปล่า
ผมไม่แน่ใจเท่าไหร่นัก
คุณคิดว่าไง
ผมว่าอาจใช่
อยู่ในสมดุลด้วยอะไร
เดา
อาจจะเป็น...ฮิ้กฟิลด์
ดังนั้น..
ถ้าเราสร้างฮิ้กฟิลด์ลบ
และยิงเข้าใส่ด้วยอนุภาคที่ต่อต้านกัน
เราอาจทำลายมันได้
อาจใช่ แต่ต้องใช้พลังมหาศาล
เราก็ปิดระบบที่ไม่จำเป็นต่อยานซะ
นี่เป็นทฤษฎี อาจผิดก็ได้
ต้องลองดู
เราจะเอาสิ่งที่พบกลับไปยังโลก
ถ้าพวกมันตามไปล่ะ
ถ้าสิ่งที่เกิดที่นี่เกิดขึ้นบนโลก ต่อมวลชนจำนวนมากล่ะ
ไม่เห็นว่าเป็นปัญหาเหรอ
ฉันว่าเป็นความผิดมหันต์ ถ้าจะมองว่ามันไม่อันตราย
ฉันว่ามันพยายามทำให้เราบ้า เพื่อจะได้ฆ่าแกงกันเอง
คุณคิดว่ามันต้องการเช่นนั้นเหรอ
ดูจากความสามารถของมัน มันทำได้หมด
รวมทั้งทำลายเราด้วย
ไปเจอฉันที่ห้องทดลอง ในอีก 1 ชั่วโมง
ผมไม่ยอมให้ทำหรอก
จะห้ามเรายังไง
แล้วจะห้ามผม ไม่ให้เอามันกลับได้ยังไง
เราน่าจะรับอีกสักคนระหว่างทาง
มันคงไม่ยากหรอก
คงใช้เวลาประมาณวันเดียว
เธอพูดถึงอะไร คริส
ไม่มีอะไร
ออกซิเจนเหลือน้อยมากแล้ว
พวกนี้อาจไม่ต้องการออกซิเจน
พวกเขาพูดถึงอะไร คริส
ไม่ได้บอกเธอเหรอ
บอกอะไร
- คุณเคยมาแล้วครั้งนึง - เขากำจัดคุณไป
อะไรนะ
ผมปล่อยคุณออกไป
ไปในอวกาศ
พระเจ้า
เรย์
อย่ามาจับฉัน
เรย์ ตอนนั้นผมไม่เข้าใจ
เรย์
- อย่า - ไม่
เมื่อกี้คุณต้องการจะทำอะไร
เคลวิน
เป็นความผิดพลาด
หากเอาอารมณ์ไปผูกพันกับพวกนั้น
คุณกำลังถูกหลอกใช้
หากเธอน่าเกลียด คุณคงไม่ต้องการเธอ
เธอถึงไม่น่าเกลียด
เธอเหมือนกระจก ที่สะท้อนความต้องการในใจคุณ
- เธอมีชีวิต - เธอไม่ใช่มนุษย์
ทำความเข้าใจหน่อยถ้ายังทำได้
แล้วผู้มาเยือนของคุณล่ะ
คนที่คุณพร้อมทำลายโดยไม่ลังเล
เป็นใคร เป็นอะไรเหรอ
มีความรู้สึกมั้ย สัมผัสได้มั้ย
พูดได้มั้ย
สถานการณ์นี้ อยู่เหนือการคำนึงคุณธรรม
เมียคุณตายแล้ว
รู้ได้ยังไง
ทำไมถึงมั่นใจเรื่องที่คุณไม่เข้าใจ
เธอเป็นก๊อบปี้
เป็นสำเนา ซึ่งเธอกำลังหลอกคุณอีกครั้ง
คุณมันบ้า
เราจะไม่เอาเธอกลับไปด้วย
ปิดไว้อย่างนั้นดีแล้ว
คิดว่าฝันเหรอ
- คุณไม่ใช่จิแบเรี่ยน - ยังไง
งั้นผมเป็นใคร
- เป็นหุ่นเชิด - แล้วคุณไม่ใช่เหรอ
คุณอาจเป็นหุ่นเชิดของผม
และหุ่นทุกตัวมักคิดว่าตัวเองเป็นมนุษย์
นั่นแหละฝันของหุ่น เป็นมนุษย์
ทำไมถึงฆ่าตัวตาย
ตอนนั้นดูมันเป็นทางออกที่ดี
- ตอนนี้ผมคิดว่าผมตัดสินใจผิด - ลูกชายคุณล่ะ
นั่นไม่ใช่ลูกผม ลูกผมอยู่บนโลก
นั่นไม่ใช่เมียคุณ
เป็นแค่ส่วนหนึ่งของโซลาริส จำไว้
โซลาริสต้องการอะไรจากเรา
ทำไมถึงคิดว่ามันต้องการอะไรด้วย
นี่ไงคุณถึงต้องกลับ
ถ้าคุณคิดว่ายังมีทางออก
คุณก็จะตายอยู่ที่นี่
ผมทิ้งเธอไม่ได้
ผมต้องหาทาง
เข้าใจที่ผมพยายามบอกคุณมั้ย
มันไม่มีคำตอบ
มีแต่ต้องเลือกเอา
เรย์
กอร์ดอน
เกิดอะไรขึ้น
เธอดื่มออกซิเจนเหลวเข้าไป
เธอตายแล้ว
ไม่
ฉันคงจะทำใจกับ...
การฟื้นคืนชีพแบบนี้ไม่ได้
ไม่
ทำแบบนี้ทำไม
เรย์
อย่าเรียกฉันชื่อนั้น
มันมีองค์ประกอบ
เราต้องใช้ เครื่องกำเนิดอนุภาคโปรตอน
และอุปกรณ์ปรับคลื่นวิทยุ
ด้วยการปรับแต่งความถี่
จะได้ตัวต้านฮิ้กฟิลด์ ที่ 90 กิกกะเฮิร์ตซ์
และลำแสงอนุภาคบริสุทธิ์ ที่ 160 กิกกะเฮิร์ตซ์
ฉันใช้กับของฉัน
แล้วเกิดอะไรขึ้น
พวกมันหายไป
กลับไปยังที่ที่มันมา
เธอต้องการอย่างนั้น
ผมไม่ยอมให้เธอทำหรอก
เมื่อคุณหลับ เธอจะมาหาฉัน
งั้นผมจะไม่นอน
ฉันมาจากความทรงจำที่คุณมีต่อเธอ
นั่นแหละปัญหา ฉันไม่มีตัวตนจริง
ในความทรงจำ คุณควบคุมได้ทุกสิ่ง
ต่อให้คุณจำอะไรผิด
ฉันก็ถูกกำหนดให้ทำเช่นนั้น
ฉันฆ่าตัวตาย เพราะมันอยู่ในความจำของคุณ
เสียงฉันเป็นแบบนี้ เพราะคุณจำมันได้เช่นนี้
ผมไม่เชื่อว่าเราถูกกำหนด ให้ต้องใช้ชีวิตตามในอดีต
ผมคิดว่าเราเลือก ทางเดินอื่นได้
วันที่คุณบอกว่าคุณอยู่ไม่ได้
ผมไม่ได้ยินเพราะผมโกรธ
นี่เป็นโอกาสที่ผมจะแก้ไขความผิด
แต่คุณต้องช่วยผม
แต่ฉันเป็นเรย์เหรอ
ผมไม่รู้อีกแล้ว
ผมเห็นแต่คุณเท่านั้น
ผมเห็นแต่คุณคนเดียว
มันสร้างฉันขึ้นมา
แต่ฉันไม่สามารถติดต่อกับมันได้
แต่มันคงได้ยินฉัน
คงรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉัน
เราทั้งคู่น่าจะ...
มีการเตรียมการอะไรบางอย่าง
มีความเข้าใจร่วมกัน
ว่าฉันไม่ใช่มนุษย์จริง ๆ
ไม่ เรย์
คริส
ฉันอยากให้คุณใช้อุปกรณ์นั่นกับฉัน
คุณจะได้กลับโลก
แล้วบอกทุกคนถึงเรื่องโซลาริส
ไม่
มันเป็นทางออกเดียวที่มีเหตุผล
เราใช้ชีวิตบนโลกด้วยกันไม่ได้หรอก
คุณก็รู้
มันเป็นไปไม่ได้
และที่นี่ มันชีวิตแบบไหนกันแน่
ติดอยู่ที่นี่
มันไม่ใช่ชีวิต
แต่ไม่รู้จะเรียกมันว่าอะไร
แต่มันเป็นสิ่งที่เรามี
ซึ่งเพียงพอสำหรับผม
คุณต้องพักผ่อน
ไม่งั้นคุณจะป่วย
ผมไม่สน
แค่นอนพักสักครู่
ขอร้อง คริส คุณต้องพักผ่อน
คริส
อย่าไปว่ากอร์ดอน
ฉันขอร้องให้เธอทำเอง
แบบนี้แหละดีแล้ว
ฉันพบจดหมายลาตาย
ระหว่างค้นข่าวของคุณ
หน้ากระดาษที่ฉีกจากหนังสือกลอน
ฉันมาตระหนักว่า
ฉันไม่ใช่เธอ
ฉันไม่ใช่เรย์
แต่ฉันรู้คุณรักฉัน
ฉันรู้สึกได้
และฉันก็รักคุณ
ฉันก็อยากให้เรา อยู่ภายใต้ความรู้สึกนี้ได้ตลอดไป
มันอาจมีสถานที่ที่เราทำเช่นนั้นได้
แต่ฉันรู้ว่าไม่ใช่บนโลก
และไม่ใช่บนยานนี้
ฉันพูดได้เพียงแค่นี้
- คุณฆ่าเธอ - ฆ่ามันต่างหาก
- มันเป็นฆาตกรรม - เธอขอร้องฉันเอง
มันเฉียบพลันและเธอไม่เจ็บปวด
- เธอจะกลับมา - ไม่หรอก
ทำไมยอมให้เธอทำแบบนั้น
มันไม่ใช่มนุษย์
มันไม่ใช่มนุษย์และฉันกลัวมัน
ฉันอยากให้ฝ่ายมนุษย์เป็นฝ่ายชนะ
คุณอยู่ฝ่ายไหน
คุณทำอะไรน่ะ
เปิดระบบสมองกล ฉันจะกลับบ้าน
กอร์ดอน
นึกแล้วเชียว
คิดว่าเขาตายนานเท่าไหร่แล้ว
ความเย็นทำให้บอกได้ยาก
เขาทำร้ายผม
ผมอยู่ที่นั่นไม่รู้ยังไง ผมอยู่ที่นั่น
โดยที่บอกไม่ถูกว่า มาได้ยังไง
ผมเป็นใคร เกิดอะไรขึ้น
แต่กว่าจะรู้ตัว
ก็มีคนเข้ามา เขาเข้ามา
เขาจะทำอะไร
พยายามจะฆ่าผมน่ะสิ
มันสับสน
เดี๋ยวจะบอกให้ฟัง เรื่องมันเกิดขึ้น
เหมือนกับขบวนที่มาต้อนรับ ทำมีดหลุดจากมือ
เกือบลืมไป หลังจากนั้น
ผมพบว่า...
ไม่ว่าไอ้นั่นจะเป็นอะไร ผมดูดี ๆ กลายเป็นว่า
ผมเอาตัวรอด 30 วินาทีแรก ของไอ้ชีวิตใหม่นี้
หรืออะไรก็ตามที่คุณจะเรียก
ด้วยการฆ่าใครคนนึง
ฆ่าคนที่บังเอิญคือตัวผม
ถ้าเป็นคนอื่นในสถานการณ์นี้
คงจะรู้สึกแย่
ผมไม่รู้ แต่...
อย่างน้อยมัน... มันเป็นโอกาสทอง
สิ่งนี้มันเป็น...
พรสวรรค์ ผมเหมือนมีพรสวรรค์
เราน่าจะใช้อุปกรณ์นั้นกับเขา
คิดว่าคุณคงไม่มีเวลา
ทำไมพูดอย่างนั้น
นับตั้งแต่เราใช้อุปกรณ์นั้น
โซลาริสเริ่มดึงดูด มวลของเรามากขึ้น
คุณคงไม่ทันสังเกต เราอยู่ใกล้มันจากเดิมมาก
เพราะทุกอย่าง ในสนามแรงดึงดูดของมัน
จะถูกดูดเข้าไป
และมีอีกอย่างนึง
อุปกรณ์นั้นยัง...
ดูดพลังจากเครื่องกำเนิดพลังงาน
ขอแนะนำได้มั้ย
คุณจะทำยังไงตามใจ แต่ถ้าเป็นผม ผมจะ...
ล็อคตัวผมให้แน่นหนาในนี้
และกลับไปประจำที่
และรัดเข็มขัด
เปลี่ยนไปใช้พลังงานในตัวยาน
เปิดโปรแกรมตรวจวิเคราะห์
เช็ค แอลจีเอ.
คำนวณตำแหน่งของเสาอากาศ
เตรียมพร้อมปรับความดันภายในยาน
ตัดการเชื่อมต่อประสานงานในทุกอุปกรณ์ทุกตัว
ปิดทางเข้าหลักทั้งหมดให้แน่นหนา
โลก
แค่เสียงเรียกชื่อ มันก็ยังฟังดูแปลกสำหรับผม
ไม่คุ้นเคย
ผมจากไปนานเท่าไหร่
ผมกลับมานานเท่าไหร่แล้ว
มันสำคัญมั้ย
ผมพยายามค้นหาจังหวะ การใช้ชีวิตในโลกเดิมของผม
ผมปล่อยตัวตามกระแส
ผมเงียบ ผมตั้งใจ
ผมพยายามที่จะยิ้ม
พยักหน้า
เศร้า
ทำสารพัด ที่เป็นการใช้ชีวิตบนโลก
ผมศึกษามันอย่างดี จนสามารถตอบสนองได้อีกครั้ง
แต่ผมกลับถูกหลอกหลอน
เรื่องที่ผมจำเรื่องผิด ๆของเธอ
พูดไปแล้ว ผมผิดแทบจะทุกเรื่อง
ลดความดัน เตรียมพร้อมระบบความดัน
ดับและปิดเครื่องยนต์หลัก
ปิดทางเข้าหลักทั้งหมดให้แน่นหนา
เรย์
คริส
นี่ผมยังอยู่หรือว่าตายแล้ว
เราไม่ต้องคิดอย่างนั้นอีกแล้ว
เราได้อยู่ด้วยกันแล้ว
ทุกอย่างที่เราทำได้รับการอภัย
ทุกอย่าง